Gminne Centrum Kultury w Konstantynowie
Odsłony: 202

 

XIII Dzień Papieski w Konstantynowie

 

W niedzielę, 13 października 2013 roku, w Konstantynowie obchodzony był XIII Dzień Papieski. Odbywał się on pod hasłem Jan Paweł II – Papież Dialogu.

Od lat Gminne Centrum Kultury Konstantynowie przygotowuje autorską uroczystość „W hołdzie Janowi Pawłowi II”, która w br. miała ósmą edycję i odbywała się w ramach XIII Dnia Papieskiego.

Koncert, upamiętniający osobę oraz pontyfikat Ojca Świętego, odbył się w Kościele Parafialnym i zgromadził liczną grupę wiernych. W przygotowanej części muzycznej zaprezentowały się Chór Parafialny oraz lokalne zespoły: Pogodna Jesień, Melizmat i Kwiatuszki. W całość idealnie wkomponowały się liczne czytania obejmujące teksty Jana Pawła II, wspomnienia dotyczące danego wydarzenia z życia Ojca Świętego oraz wiersze poświecone Jego osobie, pochodzące z tomiku Jacka Daniluka pt.: „Jego śladem”. Chór wykonał po raz pierwszy „Alleluja” Georga Friderica Handla oraz „Głoś Imię Pana”. Pogodna Jesień zaprezentowała dwie autorskie pieśni Zdzisława Marczuka zatytułowane: „Ojcze Nasz” i „ Słońce Miłości”. Natomiast Melizmat i Kwiatuszki pod kierunkiem Piotra Kulickiego wspólnie wykonały pieśń „W ciszy niepokalanej”. Ponadto Melizmat zaśpiewał „Nie lękajcie się” oraz „Abba Ojcze”, opracowany muzycznie na cztery głosy przez Pana Kulickiego. Kwiatuszki wykonały także ulubioną pieśń Naszego Papieża - „Barkę”. Dekoracją zdobiącą całość uroczystości był haftowany obraz autorstwa Teresy Niczyporuk z wizerunkiem i pamiętną sentencją Jana Pawła II.

Gminne Centrum Kultury w Konstantynowie składa serdeczne podziękowania
Ks. Proboszczowi Waldemarowi Tkaczukowi za stworzenie możliwości zorganizowania koncertu w naszej świątyni, Ks. Wikaremu Pawłowi Żukowskiemu za dokumentację fotograficzną uroczystości. Dziękujemy także recytatorom: Urszuli i Mirosławowi Szwaderom, Danucie Wereszko, Dorocie Andruszkiewicz, Małgorzacie Rabczuk, Anastazji i Martynie Przybysławskim, Agnieszce Górnikowskiej i Ewelinie Niczyporuk za stworzenie wspaniałego nastroju i bardzo osobiste przekazywanie tekstów. Na osobne podziękowania zasługują także zespoły za ozdobienie muzyczne uroczystości oraz ich mistrzowie: Zdzisław Marczuk, Stanisław Fila i Piotr Kulicki za trud włożony w ich przygotowanie.

Dziękujemy konstantynowskim parafianom za przybycie na koncert i wspólne przeżywanie XIII Dnia Papieskiego.

                                                                                                   Opracowanie: T. Bartosiewicz


 Galeria księdza Pawła Żukowskiego


 Program uroczystości

 

Program XIII Dnia Papieskiego – 13.10.2013 r.

 

Kościół Parafialny Konstantynów – godz. 10.30

 

Wstęp: Danuta Wereszko – Tekst „Jan Paweł II – Papież Dialogu”

 

  1. Zespół „Pogodna Jesień” pod kierunkiem Zdzisława Marczuka – pieśń „Ojcze nasz” ( Muzyka: Zdzisław Marczuk)

 

Małgorzata Rabczuk – wiersz „Wzór Jedyny” (autor: Jacek Daniluk)

 

  1. Zespół „Pogodna Jesień” pod kierunkiem Zdzisława Marczuka – pieśń „Słońce Miłości (słowa: autor nieznany, muzyka: Zdzisław Marczuk)

 

Ewelina Niczyporuk – tekst do zapowiedzi przed pieśnią BARKA

 

  1. Zespół „Kwiatuszki” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – pieśń „Barka”

 

Agnieszka Górnikowska – „Tren na śmierć Jana Pawła II”

 

  1. Zespoły „Kwiatuszki” i „Melizmat” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – wspólnie zaśpiewają pieśń „W ciszy Niepokalanej”

 

Mila Przybysławska – rozważania nt. cytatu „Nie lękajcie się” 

 

  1. Zespół „Melizmat” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – pieśń „Nie lękajcie się”

 

Dorota Andruszkiewicz – Modlitwa Jana Pawła II – Watykan 18.01.1989 r.

 

  1. Zespół„Melizmat” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – pieśń „Abba Ojcze” w opracowaniu na 4 głosy przez Piotra Kulickiego

 

Mirosław Szwader – wiersz „Obowiązek pamięci” (autor: Jacek Daniluk)

 

  1. Chór Parafialny pod kierunkiem Stanisława Fili – wykona „Alleluja” Georga Friderica Handla

 

Martyna Przybysławska – wiersz ”Na Twym pogrzebie” (autor: Ryszard Makowski)

 

  1. Chór Parafialny pod kierunkiem Stanisława Fili – pieśń. „Głoś Imię Pana”

 

Urszula Szwader – „Epitafium” (autor: Jacek Daniluk)

 

Zakończenie i podziękowanie – Teresa Bartosiewicz

 

XIII Dzień Papieski 13 października 2013 r.,

obchodzony pod hasłem „Jan Paweł II – Papież Dialogu”.

Kościół Parafialny w Konstantynowie Godz. 10.30

Wstęp – Danuta Wereszko

 

Drodzy Parafianie

 

Tegoroczny XIII już Dzień Papieski, decyzją Konferencji Episkopatu Polski obchodzimy pod hasłem „Jan Paweł II – Papież Dialogu”.

Błogosławiony Ojciec Święty Jan Paweł II był mistrzem dialogu. Nie tylko w sensie teoretycznym. Jego pouczające słowa o tym zagadnieniu zyskiwały niezwykłą siłę oddziaływania i swoisty blask prawdziwości poprzez prezentowaną przez Papieża unikalną postawę w kontakcie z drugim człowiekiem. Cechował ją niezwykły wręcz szacunek dla tego „innego”, z którym się spotykał, budowany na respektowaniu jego ludzkiej godności. Wynikała ona ze świadomości, że każdy człowiek ma przecież Boży rodowód, nawet jeśli tego nie uznaje lub jeszcze nie odkrył.

Zasadą papieskiej sztuki dialogu było poszanowanie prawdy. Chodzi tu o prawdę faktów, nawet tych najtrudniejszych, o prawdziwość ludzkich doświadczeń oraz o nadzieję wypływającą z Prawdy Ostatecznej – Boga, który prowadzi nieustanny dialog z człowiekiem. Celem tego dialogu zbawienia jest ostateczne uszczęśliwienie człowieka, przekraczające granice pojmowania czy ludzkiej wyobraźni. To oglądanie Boga takim, jaki On jest stanowiło nadrzędny cel papieskiego dialogowania pełnego nadprzyrodzonej nadziei, nawet w sytuacji przepełnionej bólem, cierpieniem, rozgoryczeniem czy ocierającej się o rozpacz. Jan Paweł II przekonywał nieustannie, że Bóg stoi po stronie człowieka i działa na jego rzecz.

 

  1. Zespół „Pogodna Jesień” pod kierunkiem Zdzisława Marczuka – pieśń „Ojcze nasz” ( Muzyka: Zdzisław Marczuk)

 

Małgorzata Rabczuk –

„Wzór Jedyny”

 (autor: Jacek Daniluk z tomiku „Jego śladem” s. 11-12)

 

Jest coś, czego szukamy

Co jest banalne i zbędne z pozoru

Gdy na ścianie wieszamy, gdy już to mamy

Szukamy wzoru

 

Nie wzoru, który znają uczeni

Reguły mnożenia lub dodawania

Co zwykły kamień w złoto zamieni

Lecz wzoru do naśladowania

 

Młodzi szukają na scenie idola

Lub na filmowym planie

Kibice tego, kto strzela gola

Lecz kto najlepszym wzorem się stanie?

 

Jest Ktoś, choć ciałem wątły, potężny duchem

Co choć już odszedł, żyje na wieki

Co fałsz miażdżył prawdy obuchem

Obalał tyrany, choć sam kaleki

 

Z Jego życia bierzmy dla siebie wzory

Nie na plakaty, lecz prosto do serca

By świat uleczyć chciwością chory

By znikła próżność – duszy morderca

 

By czarne – czarnym, a białe było białe

By oddzielić plewy od prawdy ziarna

Jeśli trzeba, życie swe zmienić całe

Bo sława doczesna jest krucha i marna

 

Choć w mediach mamią chwilowi idole

Ty o swym Wzorze myśl przy pacierzu

Naśladuj go w domu, pracy i szkole

Zawsze pamiętaj o Polskim Papieżu.

 

 

  1. Zespół „Pogodna Jesień” pod kierunkiem Zdzisława Marczuka – pieśń „Słońce Miłości (słowa: autor nieznany, muzyka: Zdzisław Marczuk)

 

Ewelina Niczyporuk –

 

Barka" - ulubiona pieśń Jana Pawła II

Papież o "Barce":

W czasie ostatniej wizyty w Polsce, 18 sierpnia 2002 roku po zakończeniu Mszy św. na krakowskich Błoniach, gdy zgromadzeni zaśpiewali "Barkę", papież zwrócił się do wiernych tymi słowami:

"Chciałem powiedzieć, na zakończenie, że właśnie ta oazowa pieśń, prowadziła mnie z Ojczyzny przed 23 laty. Miałem ją w uszach, kiedy słyszałem wyrok konklawe, i z nią, z tą oazową pieśnią nie rozstawałem się przez te wszystkie laty. Była jakimś ukrytym tchnieniem Ojczyzny, była też przewodniczką na różnych drogach Kościoła i ona przyprowadzała mnie wielokrotnie tu - na krakowskie Błonia, pod Kopiec Kościuszki. Dziękuję ci, pieśni oazowa."

Polskie słowa do pieśni BARKA napisał ks. Stanisław Szmidt w 1975r.

Pierwszy raz ks. Szmidt usłyszał „Barkę” ze swym tekstem w Łodzi, w wykonaniu ks. Ireneusza Chmielewskiego. I to właśnie ten misjonarz i kaznodzieja, "rozwiózł" ją po Polsce, ucząc tej pieśni ludzi, zwłaszcza młodzież.

Ks. Szmidt bardzo się zdziwił, kiedy usłyszał ją w Gnieźnie w 1979 roku podczas pielgrzymki Ojca Świętego. Jego zdumienie było jeszcze większe, kiedy widział, że Ojciec Święty śpiewa ją z pamięci.

W roku 1980 autor polskich słów uczestniczył w audiencji ogólnej z Ojcem Świętym w Rzymie.

Tak wspomina ten dzień:

Kiedy Jan Paweł II był ode mnie jakieś 3 – 4 kroki, powiedziałem po polsku:" Ojcze Święty, ja jestem autorem Barki". Zatrzymał się jak sparaliżowany, stanął przy mnie i powiedział: "Ale pierwowzór był chyba południowoamerykański". Odpowiedziałem - "Tak, ale po polsku to ja to napisałem". Papież ucałował mnie w czoło.”

 

  1. Zespół „Kwiatuszki” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – pieśń „Barka”

 

Barka

 

Pan kiedyś stanął nad brzegiem,
Szukał ludzi gotowych pójść za Nim;
By łowić serca
Słów Bożych prawdą.

Ref.: O Panie, to Ty na mnie spojrzałeś,
Twoje usta dziś wyrzekły me imię.
Swoją barkę pozostawiam na brzegu,
Razem z Tobą nowy zacznę dziś łów.

2. Jestem ubogim człowiekiem,
Moim skarbem są ręce gotowe
Do pracy z Tobą
I czyste serce.

Ref.: O Panie, to Ty na mnie spojrzałeś, …

3. Ty, potrzebujesz mych dłoni,
Mego serca młodego zapałem
Mych kropli potu
I samotności.

Ref.: O Panie, to Ty na mnie spojrzałeś, ….

4. Dziś wypłyniemy już razem
Łowić serca na morzach dusz ludzkich
Twej prawdy siecią
I słowem życia.

Ref.: O Panie, to Ty na mnie spojrzałeś, …(2 razy)

Agnieszka Górnikowska –

„Tren na śmierć Jana Pawła II”

 

Nie dziwimy się, żeś zatęsknił Boże
za najlepszym ziemskim synem.
Dziękujemy, żeś lat kilkadziesiąt
raczył dzielić się z nami Jego osobą.
Wiemy, że teraz jest Domu Twego
największą ozdobą.
Wybacz, że płaczemy, Ojcze Niebieski
zamiast radować się z Tobą.
Ale – jaki człowiek by nie szlochał,
gdy odchodzi Ojciec, który tak
wszystkie dzieci ukochał?
Za którego przyczyną
wszystkie narody Ziemi poczuły się
silne Twą miłością, jedną rodziną?
Naród, którego Najświętsza Chrystusowa Matka
jest wieczną królową-
na kolanach Ci dziękuje za wcielone Twoje słowo.
Za to, że przez ostatnie lata spośród nas właśnie
wybrałeś swego Pasterza dla świata.

  1. Zespoły „Kwiatuszki” i „Melizmat” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – wspólnie zaśpiewają pieśń „W ciszy Niepokalanej”

 

Mila Przybysławska –

Rozważania nt. cytatu „Nie lękajcie się”

 

Wezwania: „Nie lękajcie się. Otwórzcie drzwi Chrystusowi”, „Nie bój się, nie lękaj się! Wypłyń na głębię!”, „Nie bójcie się tajemnicy Boga. Nie bójcie się Jego miłości”, Ojciec Święty wygłosił w czasie mszy pontyfikalnej na Palcu Św. Piotra 22.10.1978 r. w Rzymie. Później słyszeliśmy je wielokrotnie w Jego nauczaniu.

Często używane zawołanie „Nie lękajcie się” zawarł nasz Papież w dwóch ostatnich przemówieniach kierowanych do ludzi młodych z okazji Światowych Dni Młodzieży.

W wygłoszonym w Rzymie 4 kwietnia 2004 r. przemówieniu zwrócił się tymi słowy:

Drodzy młodzi!

"Powierzam wam Krzyż Chrystusa! Nieście go po całej ziemi jako znak miłości Pana Jezusa do całej ludzkości i głoście wszystkim, że zbawienie i odkupienie jest tylko w Chrystusie umarłym i zmartwychwstałym".
Z pewnością orędzie, które przekazuje Krzyż nie jest łatwe do zrozumienia w dzisiejszej epoce, w której dobrobyt materialny i wygoda są proponowane i poszukiwane jako wartości naczelne.

Ale Wy drodzy młodzi nie lękajcie się głosić Ewangelii Krzyża w każdej sytuacji. Nie lękajcie się iść pod prąd!”

W przemówieniu na XX Światowe Dni Młodzieży z 20.03.2005 r. czytamy:

Drodzy młodzi!

Coraz bardziej zdaję sobie sprawę, jak opatrznościowe i prorocze było, że właśnie ten dzień, Niedziela Palmowa, stał się waszym Dniem. Święto to niesie w sobie specjalną łaskę, łaskę nadziei połączonej z Krzyżem, który zawiera w sobie chrześcijańską tajemnicę.

Dzisiaj powiadam wam: kontynuujcie niezmordowanie rozpoczęty marsz, ażeby być wszędzie świadkami chwalebnego Krzyża Chrystusa. Nie lękajcie się! Radość Pana, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, niechaj będzie waszą siłą, a Najświętsza Maryja niechaj stoi zawsze u waszego boku.

 

  1. Zespół „Melizmat” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – pieśń „Nie lękajcie się”

 

Dorota Andruszkiewicz –

Modlitwa Jana Pawła II –

Watykan 18.01.1989 r.

 

Módlmy się teraz i prośmy Boga, który w Jezusie Chrystusie zechciał wszystkich ludzi połączyć w jedną wspólnotę zbawienia, aby w naszych czasach pozwolił swoim uczniom dać świadectwo jedności.

 

Powtarzajcie za mną:

Błogosławiony jesteś Panie!

 

Panie, Ty posłałeś swojego Jednorodzonego Syna dla odkupienia i zbawienia całej ludzkości.

Błogosławiony jesteś Panie!

 

Ty dałeś nam swojego Ducha,

Ty gromadzisz nas w naszych wspólnotach.

Błogosławiony jesteś Panie!

 

Ty chcesz sprawić, aby wszyscy ludzie stali się Twoim ludem świętym;

Ty rozdzielasz dary i talenty, i wszystkich wzywasz do jedności w jednym ciele

Błogosławiony jesteś Panie!

 

Daj nam Panie abyśmy mogli z ufnością zwracać się do Ciebie jako do naszego Ojca i jednym sercem mówić:

Ojcze nasz…

 

  1. Zespół„Melizmat” pod kierunkiem Piotra Kulickiego – pieśń „Abba Ojcze” w opracowaniu na 4 głosy przez Piotra Kulickiego

 

 

 

Mirosław Szwader –

Obowiązek pamięci

(Jacek Daniluk z tomiku „Jego śladem” s. 10)

 

Papież nie żyje – padły słowa

Choć były czekane, przeszyły bólem

Kirem spowita Stolica Piotrowa

Nie ma człowieka, co serc był królem

 

Lecz czy naprawdę nie ma, czy umarł cały?

Cóż, że ciało w proch się obróci

Pamięć zostanie o dniach jego chwały

Nikt jej z serc naszych już nie wyrzuci

 

Właśnie ta pamięć na nas nakłada

Obowiązek spełnienia Jego woli

By jak to czyniono od dziada pradziada

Przy znaku Krzyża trwać w doli, niedoli

 

I nie słowami wyznawać wiarę

Ale czynem i wzorem swojego życia

Nagradzać dobro, za zło dawać karę

Wszystko mieć jawnym, nic do ukrycia

 

Tak to jest trudne w obecnej dobie

Gdy rządzą media, pieniądze i sława

Lecz czyńmy wszystko, by nie ganić siebie

Że wieczność zatruła chwilowa obawa

 

Tak jak nasz rodak Jan Paweł Wielki

Kierujmy się prawdy i dobra warunkiem

By w każdym miejscu, lud na ziemi wszelki

Słowa: POLSKA i POLAK wymawiał z szacunkiem

 

  1. Chór Parafialny pod kierunkiem Stanisława Fili – wykona „Alleluja” Georga Friderica Handla

 

Martyna Przybysławska – wiersz

”Na Twym pogrzebie” (autor: Ryszard Makowski)

Na Twym pogrzebie modlił się z nami
nawet wiatr
wciąż z Ewangelią kartki przewracał
szukał słów pięknych
ważnych dla Ciebie
modlił się szeptem - modlił i płakał
jak każda siostra
i każdy brat
targał flagami i w serca wnikał
swoim powiewem ocierał łzy
a potem ucichł
i księgi więcej już nie otwierał
i już nie czytał
wierząc że teraz o wiele częściej
będziemy do niej
zaglądać my
potem wiatr wtulił się w polskie flagi
i zaczął tęsknić
do polskich pieśni... i polskiej mowy
ale... nie słyszał jej teraz tu
a więc po cichu zaszumiał znowu
jakby chciał jeszcze
zajrzeć w Twe serce
i do kazania
dorzucić choćby... dwa proste zdania
i kilka ważnych dla Ciebie słów
Dzięki Ci Polsko za Twego Syna
Jego przyjaciół
i Jego dom
Dzięki za wszystko co tak ukochał
i w testamencie swoim wspominał
zanim podążył
przed Boga tron
Kochany Ojcze
mówiłeś kiedyś - tu u nas w Polsce
że oto "rzucasz słowa na wiatr"
wiatr je wysłuchał...
i poniósł dalej
i dobrze zasiał...
bo obrodziły one wspaniale
dlatego klęka przed Tobą dzisiaj
nie tylko Polska
lecz cały świat

 

  1. Chór Parafialny pod kierunkiem Stanisława Fili – pieśń. „Głoś Imię Pana”

 

Urszula Szwader – „Epitafium” (autor: Jacek Daniluk)

Epitafium

(Jacek Daniluk „Jego śladem” s. 7-9)

(Biała Podlaska 11.04.2005 r.)

 

O Polska ziemio, mieczem broniona

Od ciał żyzna i krwią zroszona

Co chłopom w znoju dajesz ochłody

Od gór do morza, Wisły tocząc wody

 

Bądź pochwalona, bo twoje trzewie

Wydało nam Syna, odnowy zarzewie

Co bieg historii zmienił, obalił tyrany

Głosząc chwałę Bożą, sam otrzymał rany

 

O roku dwudziesty, o wieku miniony

Gdy szły na Warszawę czerwone szwadrony

Większy cud nad Wisłą Bóg uczynić raczył

Dał nam papieża, grzech nam wybaczył

 

O Polskie Wadowice, o mała mieścino

Zazdroszczą ci stolice, co wielkością słyną

Tu w skromnym domu, w dzień znany, majowy

Przyszło na świat dziecię, następca Piotrowy

 

(…)

 

Tu po raz pierwszy ból przeszedł Twe serce

Gdy przyszło odejść Twojej Rodzicielce

Twój Ojciec wtedy wziąwszy Cię w ramiona

Przed ołtarz Cię powiódł, a tam była Ona

 

Przed Jej obliczem padły Ojca słowa

Popatrz Karolu, to Matka Twoja Nowa

Jej zawierzyłeś całe życie swoje

Wszystkie swe lęki i sieroce znoje

 

Potem był Kraków, nauka i wojna

Wtedy Twa dusza pobożna, spokojna

Śmierci ojca i bliskich poznała cierpienie

To tam znalazłeś w sutannie spełnienie

 

Prymicja, Wawel, Leonarda kaplica

W Twym sercu radość, pogodne Twe lica

Wnet sakra biskupia na Ciebie czeka

Na włoska ziemię wędrówka daleka

 

Byś w październiku, tam gdzie Plac Piotrowy

Lud włoski do góry zadzierał swe głowy

Wyszedł na balkon w górę wznosząc ręce

Za tron Piotrowy, Bogu w podzięce

 

Twa mowa obaw skorupę skruszyła

Gdy lud się pytał: Kto to jest Wojtyła?

Bo Ty przybyłeś z dalekiego kraju

By im przychylić złote bramy raju

 

Gdy wziąłeś na palec pierścień rybaka

Pomóc uciśnionym – Twoja wola taka

Pielgrzymka do kraju, do ojczystej ziemi

Niech Duch na Nią zstąpi, oblicze jej zmieni

(…)

 

Tobie od Bestii, dane były bóle

Na Placu Piotrowym dosięgły Cię kule

Gdy od ran byłeś w śmierci okowach

Jej się oddałeś w TOTUS TUUS słowach

 

Ona w Fatimskim świecąc wizerunku

Nie skąpiła Synowi swojemu ratunku

Ty zaś zabójcy przebaczyłeś z serca

Choć Bestii posłaniec, niedoszły morderca

 

(…)

 

Tobie nie są obce cerkwie, synagogi

Pierwszy wszedłeś boso w meczetu progi

Ty przez wszystkie kraje, lądy, oceany

Niosłeś ludziom Światło, Pasterzu Kochany

 

Po życia trudach Pan wziął Cię do Siebie

Nie stoisz już w oknie, teraz jesteś w niebie

Na ziemi stoi skromna z desek trumna

A mogła być ze złota, wysoka i dumna

 

Jak żył, tak odszedł, Wiatr księgę zamyka

Klękają narody, różnego języka

Jednym głosem woła, lud na ziemi wszelki

Święty Jan Paweł II, Jan Paweł Wielki.

 

 Teresa Bartosiewicz

 

Zakończenie

 

Jan Paweł II. Postać niezwykła. Mistyk. Prorok, mędrzec. Fascynował, urzekał, pociągał. Był autorytetem dla młodego pokolenia. Był też autorytetem dla ubogich mieszkańców krajów nędzy i polityków najbogatszych państw świata. Podziwiano Jego spontaniczność, dar języków, głębię refleksji i piękno poezji.

W czasie swego pontyfikatu spotkał się z 300 milionami ludzi. Kierował Kościołem 26 lat, 5 miesięcy i 17 dni, a Jego pontyfikat był drugim co do długości w historii.

Nadano Mu tytuły: „Jan Paweł II Wielki”, „Świadek nadziei”, „Apostoł jedności”, „Boży Atleta”, „Orędownik pokoju”, „Zwiastun lepszego świata”, „Niestrudzony Pielgrzym na drogach ludzkości”, „Papież młodzieży”, „Papież cierpienia”, „Papież uśmiechu”, „Mąż nieustannej modlitwy”, „Mojżesz przełomu tysiącleci”. Nazywano jego także „Papieżem Maryjnym”. Maryja widniała w Jego biskupim, a potem papieskim zawołaniu TOTUS TUUS i zdobiła jego herb. To Jej zawierzył swoje całe życie i Ona zawsze miała Jego w Matczynej opiece.

Z wielu względów był naprawdę „pierwszy”.

Pierwszy papież nie Włoch – od ponad 450 lat. Pierwszy papież z Polski, kraju ogarniętego przez komunizm. Pierwszy, który odwiedził państwo rządzone przez prawosławnych oraz kraje, rządzone przez antyteistów. Pierwszy papież, który wszedł do synagogi, który przemawiał w protestanckim zborze, który modlił się z wyznawcami innych religii. Pierwszy, który spotykał się z tysiącami ludzi młodych. Pierwszy, który przebywał w szpitalu, i który umierał na oczach całego świata.

Przekonanie, że Papież Jan Paweł II natychmiast po śmierci znalazł się w niebie było powszechne od pierwszej chwili po Jego odejściu. Zgromadzeni przy Jego łożu nie śpiewali Requiem (za zmarłych), lecz Te Deum (Ciebie Boga wysławiamy). Nazajutrz kardynał Angelo Sodano, watykański sekretarz stanu, powiedział w czasie mszy świętej, że w wigilię Święta Miłosierdzia Bożego Anioł Pański przeszedł przez Pałac Apostolski i powiedział słudze dobremu i wiernemu: Wejdź do radości Twojego Pana. Dopełnieniem tych słów było słynne żądanie Santo Subito (święty natychmiast) wypowiedziane w dniu pogrzebu.

Dziś wiemy, że w 2014 r., 27 kwietnia, spełni się to zawołanie. Jan Paweł II zostanie wyniesiony na ołtarze jako święty, w niedzielę Miłosierdzia Bożego, święta które sam ustanowił i którego był wielkim czcicielem. Dziękujmy za ten wielki dar Bogu Najwyższemu.

 

Podziękowanie

 

Kończy się uroczystość i przeszedł czas, aby złożyć podziękowania.

Dziękujemy wszystkim, którzy wspólnie z nami przeżywali ten XIII Dzień Papieski.

Dziękujemy pasterzom naszej parafii ks. Proboszczowi Waldemarowi Tkaczukowi i ks. Pawłowi Żukowskiemu za umożliwienie nam zaprezentowania części artystycznej XIII Dnia Papieskiego w konstantynowskiej świątyni.

Dziękujemy za obecność, skupienie i wspólne przeżywanie zaprezentowanego programu.

Dziękujemy tym, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się: czy poprzez wysiłek intelektualny, talent, występy czy recytacje, do uczczenia tego święta poświęconego Błogosławionemu Janowi Pawłowi II.

Dziękuję naszym mistrzom za przygotowanie muzycznej części dzisiejszej uroczystości.

Dziękuję: Panu Organiście Stanisławowi Fili, Panu Zdzisławowi Marczukowi i Panu Piotrowi Kulickiemu.

Dziękuję Chórowi Parafialnemu, Zespołom: „Pogodna Jesień” , „Melizmat” i „Kwiatuszki” za piękne występy i śpiewy.

Dziękuję wszystkim recytatorom za wzruszające interpretacje słów naszego kochanego Papieża lub tekstów poświęconych Jego pamięci.